Otuz dört yıl oldu.Yozgat’ta hâlâadı geçiyor.
Onu tanıyanlarönce iyiliğini anlatır.
Sonra döner.Ve bütün oda ısınır.
Âşık
Kısa bir ömre üç ömürlük iş sığdırdı.
Elli bir yıl yaşadı. Otuz dört yıldır Yozgat’ta onu anlatan birileri hep çıkıyor.
Yozgat’ın Taşpınar köyünde, Mevlüt Efendi ile Leyla Hanım’ın en küçük çocuğu olarak dünyaya geldi. Nüfusta 1941 yazılıdır; onu tanıyanlar arasında gerçekte 1935 doğumlu olduğunu söyleyenler de vardır.
İlkokulu bitirdikten sonra çift çubuk işlerine koyuldu. Toprakla geçen bu yıllar, sonradan yazacağı şiirlerin çilesini de sabrını da ona öğretti.
1962’de Yozgat merkeze yerleşti. Kerestecilik ve hızarcılık atölyesi işleterek geçimini sağladı. Ağaçla, testereyle, ölçüyle uğraşan eller; akşam olunca kalemi tuttu.
Çevresindeki akrabalarını fazlasıyla korur, yeğenlerine kol kanat gerer, onların daha iyi yerlere gelmesi için çaba gösterirdi. Yozgat’ta bugün hâlâ onunla arkadaşlık etmiş, komşuluk yapmış insanlar, yaptığı iyilikleri ve insanlara davranışını anlatmaktadır.
Dört çocuğu oldu: Leyla, Alpaslan, Aysel ve Menduh. Eşine ve çocuklarına şefkatli, sevecen ve ilgili davrandı.
Şiirlerindeki sevgi ve hasret, uzaktan bakılan bir duygu değildi; her akşam aynı sofraya oturduğu insanlardan geliyordu.
Baba tarafından abileri ve ablaları da yazar ve söylerdi; ilk etkiyi mutlaka onlardan aldı. Bununla beraber Âşık İbrahim Bakır’dan, Âşık İkrami’den ve Hüzni Baba’dan da esinlenerek şiirler yazdı.
Ağırlıklı olarak koşma tarzında yazdı. Çile, şefkat, sevgi, hasret ve Yozgat, şiirlerinin değişmez konularıdır. Bir yolculukta görüp beğendiği ve üzerine yazdığı “Şükran” şiiri, en önemlilerinden biridir.
9 Ocak 1992’de vefat etti. Kabri Yozgat merkez Sarıtopraklık Mezarlığı’ndadır.
Geriye defterleri, bir avuç koşma ve onu tanıyan herkesin anlattığı aynı şey kaldı: iyi bir adamdı.
Üç ömür yaşansa ancak o kadar insan tanınır, o kadar insana dokunulur.
Geriye defterler kaldı.
Ağırlıklı olarak koşma yazdı. Çile, şefkat, sevgi, hasret ve Yozgat üzerine.
Babamın anısını yaşatabilmek içinbu siteyi kurma gereği duydum.
Ölümünün üzerinden otuz dört sene geçti. Yozgat’ta hâlâ onu tanıyan, beraber olmuş arkadaş, akraba ve komşularımızdan görüştüklerim, babamın yaptığı iyilikleri ve onlara davranışlarını anlatmaktalar. Bu durum beni aşırı mutlu ediyor; o kişileri ziyaret etmem, hatırlarını sormam yönünde de beni motive ediyor.
Anneme ve bize oldukça şefkatli, sevecen ve ilgili davranırdı. Çevremizdeki akrabalarını aşırı şekilde korur, yeğenlerine kol kanat gerer, onların daha iyi yerlere gelmeleri için çaba gösterirdi. Böyle bir babanın evladı olduğum için gurur duyuyorum.
Umarım bu sayfa çok insana ulaşır.
Onu tanıyanlar burada yazıyor.
Bir anı, bir cümle, bir selam. Ne kadar kısa olursa olsun burada kalır.
